Een verhaal is nooit af...

Ongeveer een jaar geleden begon ik met het schrijven van mijn website. De pagina ‘over mij’ was iets waar ik heel erg mee worstelde. Wat wil ik vertellen, wat is mijn verhaal? Waarom doe ik wat ik doe?


De focus lag toen op het verhaal rondom mijn ‘eeuwige’ strijd met mijn overgewicht (>30 kilo) en het bereiken van mijn fysieke 2.0. Dat was toen de rode draad in mijn verhaal. Afgelopen jaar kwam er een tweede rode draad bij: mijn eetbuien. Daar heb ik, met ups en downs, 10-15 jaar last van gehad.


Nu kom ik weer (een soort van) rode draad tegen in mijn verhaal. De grote gebeurtenissen heb ik wel eens benoemd, maar de onderliggende (onzichtbare) verhalen niet. Het is niet dat ik het niet wilde vertellen, maar ik was mij er niet bewust van dat er op een dieper niveau meer dingen meespeelde. En eerlijk gezegd ik denk dat er nóg meer achter zit, maar alles op zijn tijd ;) Still a work in progress!


Opnieuw vertel ik mijn verhaal, maar nu op een dieper niveau. Niet om aandacht te krijgen, medelijden of respect. Ik wil je inspireren en laten zien dat waar jij nu ook staat, wat je nu ook doormaakt er gaat een moment komen waarop ook jij een andere keuze kan maken en het roer om kan gooien. Ik weet dat er mensen zijn die er iets van vinden of het anders interpreteren dan hoe ik het bedoel, maar ik weet ook dat er mensen zijn die ik hiermee ga helpen.


Hoe ik nu in het leven sta en hoe ik mij voel is niet iets is wat is komen aanwaaien. Ik heb harde lessen moeten leren en aan mezelf moeten werken. Het was confronterend en pijnlijk, maar het heeft mij wel gebracht naar waar ik nu sta en waarom ik doe wat ik doe.



Emotionele eetbuien & pesterijen

Ik was 10 jaar toen ik mijn moeder verloor aan kanker. Om te kunnen dealen met het verdriet en de pijn vond ik troost in eten en kreeg ik emotionele eetbuien. Hierdoor kwam ik snel aan en als gevolg daarvan werd ik gepest en buitengesloten. Helaas ook door mensen die ik eerst zag als vrienden. Dit heeft invloed gehad op mijn zelfvertrouwen, het gevoel van (niet) goed genoeg zijn en mijn vertrouwen in andere mensen.


Onzekerheid, wantrouwen & relaties

Mijn onzekerheid zorgde ervoor dat ik bij anderen de bevestiging zocht dat ik WEL goed genoeg was. Ik paste mij aan, deed wat iedereen deden, cijferde mezelf weg en stond voor iedereen klaar. Iets waar helaas vaak misbruik van is gemaakt.


Ook viel ik steeds op ‘foute’ mannen wat mij keer op keer een gebroken hart opleverde. Hoe vaker dat gebeurde, hoe meer goedkeuring ik zocht bij de volgende en hoe krampachtiger ik mij aan hem vasthield.


Ik dacht altijd dat het aan mij lag. Dat ik iets verkeerds had gedaan, dat ik geen goed persoon was en dat mensen mij daarom verlieten. Ik weet nu dat ik niets verkeerds deed naar andere, maar wel naar mezelf. Door mij zo te gedragen en mij afhankelijk op te stellen gaf ik anderen de controle over mijn leven, mijn zelfbeeld en mijn geluk.


Het werd voor mij steeds lastiger om nieuwe (vriendschap) relaties aan te gaan, omdat ik erg wantrouwend was. Ik liet bijna niemand toe, was erg op mijzelf en daardoor ook vaak eenzaam en ongelukkig. Ik bouwde een muurtje op om mezelf te beschermen.


De vriendschappen die ik wel had waren vaak oppervlakkig. Het draaide om gezelligheid, slap ouwehoeren, stappen en zuipen. Praten over (negatieve) gevoelens of dingen waar ik mee worstelde, kon/mocht niet dus ik leerde mezelf om een masker te dragen. Voor de buitenwereld leek ik gelukkig en een leuk leven te hebben. Niets was minder waar…


Meer uit mezelf halen

Ik was totaal niet tevreden over mijn baan. Het was niet uitdagend genoeg en ik had het gevoel dat er meer in mij zat. Daarom besloot ik om weer fulltime naar school te gaan en een HBO opleiding te gaan volgen.


Helaas begreep niet iedereen deze keuze, want dan moest ik weer studeren en had ik minder tijd om af te spreken en leuke dingen te doen. Oh en de vaste lasten… hoe kon ik die betalen met alleen een studiebeurs? Wat als ik het niet zou halen? Was HBO niet te hoog voor mij gegrepen?


Dankzij de twijfels van anderen raakte ik meer en meer gemotiveerd om het tegendeel te bewijzen. Ik moest en zou een HBO opleiding gaan doen en wel een manier vinden om rond te komen. Het ging om MIJN toekomst, MIJN geluk, MIJN leven… dat had ik al te vaak opzij geschoven voor anderen.


Door geld te lenen van mijn vader lukte het om te starten met mijn HBO opleiding.


Giftige relatie

Ik was net gestart toen ik een leuke jongen leerde kennen. Ik was erg voorzichtig gezien mijn verleden met mannen en hield hem eerst op afstand. Na een paar manden daten werd het serieuzer en sprak ik open over de problemen die ik had. Het wantrouwen, mijn onzekerheid en ervaring met mannen.


Na vele (goede) gesprekken begon ik weer opnieuw te geloven in de liefde en gaf ik het weer een kans. Niet wetende dat het zo gezegd volledig uit de hand zou lopen, want 5 jaar later waren de problemen alleen maar erger geworden. Ik had te maken met een narcist! Ik kreeg bijna dagelijks te horen dat ik niet goed genoeg was, niet leuk genoeg, dat ik moest veranderen en dat alles wat er mis ging in de relatie mijn schuld was.


Opnieuw zette ik het masker op, stopte mijn (negatieve) gevoelens weg en zocht goedkeuring in de relatie. WEER mezelf aanpassen en wegcijferen en vooral vaak mooi weer spelen.


Gelukkig?

Ik wilde (en moest van hem) de buitenwereld laten zien dat het goed ging, dat ik gelukkig was. Ik had immers niets te klagen toch? Ik woonde samen met een fantastische vent (uch uch), ik had mijn HBO afgerond en ik had een hele toffe baan in de buurt. Zo moest het leven zijn toch: huisje, boompje, beestje - dus hoe kon ik nu ongelukkig zijn? Ik had toch alles wat nodig was om gelukkig te zijn?


Als mensen eens wisten wat er achter gesloten deuren gebeurde… maar ja, dat vertelde ik niemand natuurlijk want jaaaa… gezichtsverlies speelde ook een rol. Een relatie die niet lekker liep, wederom een verkeerde keuze gemaakt in mannen… ik schaamde mij kapot! Dus was het een kwestie van een toneelstuk opvoeren en hopen dat het ooit (vanzelf?) beter zou worden. Het koste mij gewoon tijd om te veranderen voor hem. Ooit zou ik goed genoeg voor hem zijn… toch? Now… niet dus!


Het werd erger en erger en beetje bij beetje werden de barsten in het masker zichtbaar. Ik kon de schijn niet meer ophouden. Maandenlang heb ik alle moed bij elkaar geraapt en gezocht naar een nieuwe woning, zodat ik iets nieuws op kon bouwen. In die laatste maanden sloeg mijn hoofd compleet op hol.

Twijfels, angsten, onzekerheid en paniek. Was dit echt wel de juiste keuze? Kon ik wel alleen een nieuw huis vinden? Wat zouden andere mensen ervan vinden? Wat als hij erachter zou komen?


er was één angst die overheerste...
Het idee dat de rest van mijn leven er zo uit zou blijven zien. De dagelijkse strijd, dat knagende gevoel (is dit het?), de stress en negatieve gevoelens. Dit was toch niet hoe het leven hoorde te zijn?



Freedom!!! Of toch niet?

De eerste maanden alleen waren een afwisseling tussen opluchting en blinde paniek. Ik voelde mij bevrijd, maar wat moest ik nu doen? Hoe moest ik mijn leven inrichten? Ik had ineens vrijheid om mijn eigen dingen te doen, leven volgens mijn regels en te zijn wie ik ben… maar wie was ik dan? Wat wilde ik eigenlijk met mijn leven?

Bang om het gesprek en de confrontatie met mezelf aan te gaan ging ik een jaar lang leven om te feesten. Even alle ellende vergeten. Elke maand had ik wel een festival op de planning staan.


Een jaar later was ik er klaar mee. Het feesten, ongezond eten, slaapschuld en de alcohol hadden mijn lichaam niet goed gedaan. Ik begon met sporten en mijn voeding aan te passen. Na twee jaar aanrommelen heb ik een coach in de arm genomen. In korte tijd veranderde er zowel mentaal als fysiek veranderde erg veel. Ik ontdekte ineens dat ik sterker was dan ik dacht, ik werd zelfverzekerder en was trots op mezelf.


Dat besef veroorzaakte ook een soort van kortsluiting in mijn hoofd.


Hoe kon ik denken dat ik sterk was, dat ik trots op mezelf kon zijn terwijl ik altijd heb geloofd dat ik niet goed genoeg was? Mijn interne en externe wereld raakte met elkaar in conflict.


Burn-Out

Ik kwam in een burn-out terecht, waar ik achteraf zo ontzettend dankbaar voor ben. Niet voor de burn-out zelf, maar alles waar ik in die periode heb geleerd over mijzelf, mijn verleden en ‘het leven’.


Aan het begin van mijn burn-out kon ik alleen maar huilen, had ik nachtmerries, gierde de stress door mijn lichaam en probeerde ik mezelf constant te verdoven door afleiding te zoeken in (jawel) eten, televisie kijken, muziek luisteren… alles om maar niet bezig te zijn met mijn hoofd.⁠

Ondertussen had ik een leidinggevende waar ik niet goed mee overweg kon en die mij (teveel) herinnerde aan mijn narcistische ex. Daardoor ging het in het begin juist slechter en slechter tot ik na een paar maanden (op aandringen bij de bedrijfsarts) begeleidt werd door een andere leidinggevende.⁠

Ik durfde bijna de deur niet meer uit. Boodschappen doen was bijna zeer uitdagend, omdat ik bij harde en onverwachtse geluiden paniekaanvallen kreeg. Ik raakte soms ook erg opgefokt dat ik bang was dat ik iemand iets zou aan doen.⁠

Dat besef kreeg ik toen ik een winkelwagentje weg wilde brengen en ik hem niet meteen in de rij kreeg. Ik schudde en trapte tegen het wagentje aan, begon te schreeuwen en kreeg tranen in mijn ogen. Ik ben toen zo snel mogelijk naar de huisarts gegaan die mij doorverwees naar een psycholoog. Ook schreef hij mij antidepressiva voor om de scherpe randjes eraf te halen.⁠

Dat werkte gelukkig, maar tegelijkertijd had ik geen energie meer, voelde ik mij vlak en had ik een zeefhoofd. Ik vergaat sleutels, geld, pinpas etc. waardoor ik alsnog de deur niet uit durfde.⁠

Na een paar sessies met de psycholoog kwamen we helaas tot de conclusie dat zij mij niet verder kon helpen. Dat kwam mede omdat ik mij niet genoeg open stelde, omdat ik geen klik met haar voelde. Zij verwees mij door naar een andere behandelaar. De gesprekken met haar waren intensief, maar precies wat ik nodig had. De blokkades, de muren en beschermingsmechanismen die ik had gecreëerd leerde ik loslaten.⁠

Dat was zo bevrijdend, er viel een last van mijn schouders. Ik was zo trots op mezelf! Het was eindelijk gelukt om mezelf open te stellen en te dealen met mijn verleden.⁠

Yes, echte vrijheid!⁠

Er ging een gehele nieuwe wereld voor mij open en na alle therapie was ik vastbesloten om aan mezelf te blijven werken. Ik wilde niet meer dat het verleden controle had over mijn leven en mijn toekomst.


Om door te pakken melde ik mij aan voor een pilot programma van Janne Schuijn. Zo kon ik aan mijn mindset blijven werken, maar ook aan mijn business. Met mijn verhaal en transformatie wilde ik anderen inspireren en helpen met afvallen. Ik liet mij omscholen tot lifestyle coach en personal trainer en ging meer leren over mindset, psychologie en geluksleer.


Ik vond (en vind nog steeds) het zo interessant om te weten hoe het menselijk brein werkt, waarom we doen wat we doen en wat ons drijft. Hoe het komt dat we allemaal zo verschillend kunnen leven, denken en handelen terwijl we allemaal ‘blanco’ geboren worden.



Een nieuw begin

De (in mijn ogen) onvermijdelijke verandering van lifestyle coaching naar mindset coaching voor mij is daarbij een feit. Het heeft even geduurd voor ik het doorhad dat dit de volgende stap voor mij is. Een stap die mede door mijn verhaal, van nature is ontstaan.


De afgelopen maanden merkte ik het al (onbewust) in mijn coaching. De klanten die afgelopen jaar bij mij zijn begonnen met een afval doel, focussen zich nu meer op mindset. Ze willen leren hoe ze nu al goed genoeg zijn en niet perse die X aantal kilo’s hoeven af te vallen om trots en gelukkig te zijn. Ze merken dat ze vastlopen in hun doen en laten door overtuigingen en eerdere ervaringen.


Tijdens het Hypnose Seminar viel het zogenoemde kwartje écht. Wederom heb ik gezien hoe een verleden, (traumatische) gebeurtenissen, onze gedachten en (belemmerende) overtuigingen over tijd grote obstakels kunnen worden. Iets wat ik zelf natuurlijk ook heb ervaren.


Ik ben mij (opnieuw) bewust geworden van het belang van mindset. En mijn intrinsieke motivatie en gevoel dat DAT is waar ik mensen mee wil (MOET!) helpen. Niet een brandje blussen, een pleister op de wond plakken… nee, echt de (kern)oorzaak aanpakken waardoor het leven overall een stuk makkelijker wordt.

Ik weet, voel en ervaar al, hoeveel meer impact ik hiermee maak en op welke manier ik mensen verder help.



This is just the beginning, the best is yet to come!


Interesse in persoonlijke 1-op-1 mindset coaching? Klik hier om alle informatie te lezen.